Iman dan Malu Tidak Boleh Dipisahkan.
Rasulullah ﷺ bersabda:
الْحَيَاءُ مِنَ الْإِيمَانِ
“Malu itu sebahagian daripada iman.”
— Riwayat al-Bukhari dan Muslim
Dalam hadis yang lain:
الْإِيمَانُ بِضْعٌ وَسَبْعُونَ شُعْبَةً، وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنَ الْإِيمَانِ
“Iman itu mempunyai lebih daripada tujuh puluh cabang, dan malu adalah salah satu cabang daripada iman.”
— Riwayat al-Bukhari dan Muslim
Apa maksudnya?
Apabila iman hidup dalam hati, lahirlah malu kepada Allah:
- Malu melakukan maksiat walaupun tiada manusia melihat.
- Malu melihat perkara yang haram.
- Malu berkata-kata dengan perkataan yang buruk.
- Malu meninggalkan solat dan kewajipan.
- Malu menyakiti ibu bapa, pasangan dan orang lain.
- Malu menggunakan nikmat Allah untuk melakukan kemungkaran.
Orang yang benar-benar mengenal Allah akan merasa malu kepada Allah.
Sebaliknya, apabila rasa malu semakin hilang, seseorang boleh melakukan dosa tanpa rasa bersalah.
Rasulullah ﷺ bersabda:
إِذَا لَمْ تَسْتَحْيِ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ
“Apabila kamu tidak mempunyai rasa malu, maka lakukanlah apa yang kamu mahu.”
— Riwayat al-Bukhari
Ini bukan bermaksud Islam menggalakkan seseorang melakukan apa sahaja. Ia adalah peringatan keras bahawa apabila rasa malu sudah hilang, seseorang mudah terjerumus ke dalam dosa.
Kesimpulan
Iman melahirkan malu, dan malu menjaga iman.
“Jika hati masih mempunyai iman, ia akan mempunyai rasa malu.
Jika rasa malu kepada Allah telah hilang, hendaklah kita bimbang akan keadaan iman kita.”
Malu kepada manusia itu baik, tetapi malu kepada Allah adalah lebih utama.
Wallahualam.
Kuliah Maghrib
Oleh Us Osman Abdul Halim.
Masjid Ayer Molek